Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη νύχτα. Καθόμασταν σε ένα μπαρ οι τρεις μας – εγώ, εκείνη και ο κολλητός μου. Μέχρι τότε νόμιζα πως την είχα δίπλα μου, πως ό,τι ζούσαμε ήταν δικό μας. Αλλά τα βλέμματα τους μίλησαν πριν μιλήσουν τα στόματα.
Γέλια πιο ζεστά απ’ ό,τι έπρεπε, αγγίγματα που προσπαθούσαν να περάσουν για τυχαία. Κι εγώ εκεί, να καταλαβαίνω σιγά-σιγά πως η γυναίκα που πίστευα πως μ’ αγαπούσε είχε ήδη αρχίσει να φεύγει – κι ότι στη θέση μου στεκόταν αυτός που εμπιστευόμουν περισσότερο.
Την ίδια νύχτα, μου το είπε καθαρά: «Δεν μπορώ άλλο, δεν είναι μόνο εσύ». Δεν φώναξα, δεν έκανα σκηνή. Ένιωσα απλώς το έδαφος να χάνεται. Το στομάχι μου βούλιαξε, σαν να έπεφτα σε κενό.
Το χειρότερο δεν ήταν που έφυγε. Το χειρότερο ήταν να ξέρω με ποιον έφυγε. Να τους σκέφτομαι μαζί. Να βλέπω στο μυαλό μου κάθε τι που κάποτε ήταν δικό μου, να γίνεται δικό τους.
Δεν ξέρω αν προδοσία πονάει περισσότερο στον έρωτα ή στη φιλία. Ξέρω μόνο πως όταν συμβαίνουν και τα δύο μαζί, δεν γιατρεύεσαι ποτέ εντελώς.
Other Articles
Γιατί Τσακώνομαι Συνεχώς με το Αγόρι μου;
